Vliegtuigchauffeurs

In de kop van het hoofdredactioneel commentaar van de NRC van maandag 29 september jl. prijkte de voor mij nieuwe term vliegtuigchauffeurs. Voluit luidde de kop ‘Een bedenkelijke zege van de Franse vliegtuigchauffeurs.’ Na een eerste glimlach vanwege dit staaltje woordvernieuwing vroeg ik me af of het soms een kopwoord was. Bij de krant schijnt een aparte beroepsgroep de koppen van de artikelen samen te stellen, wat soms tot wrijving tussen koppenmakers en artikelschrijvers leidt omdat hun wetten nogal verschillen. Zo duikt, misschien omwille van het ruimtegebruik, steeds vaker het woordje ‘dood’ op in het dikgedrukte bovenschrift van artikelen waarin het overlijden van een hoogwaardigheidsbekleder of coryfee wordt beschreven. Ik vind dat geen prettige ontwikkeling; dood klinkt zoveel minder respectvol dan overleden. Ook het gebruik van de term vliegtuigchauffeurs vind ik opmerkelijk jolig. Het bleek overigens geen kopwoord te zijn want het wordt in het artikel zelf ook gebruikt. Daarin wordt kort gezegd betoogd dat de piloten van Air France KLM met hun rug naar de toekomst staan omdat ze in staking gingen tegen de plannen voor een lowcost vliegmaatschappij. Door die staking degradeerden ze zichzelf van piloot tot ‘vliegtuigchauffeur’, aldus de sneer in de kop. Ik vind het eigenlijk niet zo chique. Met de formulering wordt bovendien en passant de beroepsgroep van vrachtwagenchauffeurs beschimpt, een branche waarin vaker naar dwangmiddelen als stakingen en blokkades wordt gegrepen. Het komt op mij over als denigrerend woordgebruik en dat was ik niet gewend van mijn kwaliteitskrant, om er nog maar eens een mantra tegenaan te gooien. Maar misschien ben ik gewoon te fijnbesnaard, dat kan natuurlijk ook.

 

Geen reactie's

Geef een reactie